Dag 1

Wintersport S Valentino Nauders

Na een druk en enerverend jaar is het weer zover! Wij zijn op Wintersport,

helaas zonder kinderen en zonder mijn zus en zwager😞.

Goed maar wie zijn er dan wel As?

Recht voor mij zit Marcellino, rechts voor mij zit Alfredo en naast me die Annie!

Vannacht krijgen we nog achtervolgers in de persoon van Antonio unt der Jolande.

De reis gaat naar het pittoreske St Valentine auf der Haide/ s Valentino alla Muta. Ja chique hè twee namen. Dit omdat het dorpje in Oost Tirol ligt, en er een eeuwen oude strijd in het grens gebied tussen Oostenrijk en Italië .

De bevolking is verdeeld in we horen bij Italië en we horen bij Oostenrijk.

Het macht mir gein flaus aus als het maar gezellig is, nou stiekem vindt ik het toch wel leuk . Dit omdat ik dan weer eens ouderwets mijn Tirools kan oefenen.

En we hebben Antonio, die spreekt vloeibaar Italiaans dus dat wordt lachen.

We hebben een appartement gehuurd niet ver van Nauders en dichtbij div. andere skipiste. Het is 1000 km rijden en zover het nu te zien is moet dit zonder problemen gaan. Hoe anders was het een week eerder......sneeuwbommen afgesloten wegen lawines enz. Maar Oostenrijk heeft alles weer op orde zeg maar. 

Terwijl ik dit schrijf zitten we in de auto op de 61 richting de Alpen, we hebben gepland om tussen Stuttgart en Ulm een overnachting te maken.

We kijken uit naar een grosse bier, Schnitzel en gemütlichheid.

Dit hebben we de afgelopen jaren gemist omdat we dan naar Frankrijk gingen om te skiën en als je een Fan bent van mijn verhalen hoef ik je niet uit toeleggen dat de Fransen geen Schnitzels hebben en al helemaal niet gezellig zijn!

We zijn natuurlijk de dag weer begonnen met koffie bij Hendrik Ido ambacht onder het genot van een puddingbroodje, inmiddels zijn er ook al wat broodjes genuttigd en hebben we de eerste stop gemaakt.

Het was in Nederland aardig druk en ter hoogte van Venlo kwamen we in dikke mist, dit is natuurlijk niet goed voor de kilometers hè .

Ik zal proberen elke dag een verslag te doen, dat gaat in de zomer altijd wat gemakkelijker dan in de winter.......

Zo zittend in de auto heb je altijd weer even tijd om te dagdromen, en thuis zitten er een paar mee te dromen en mee te reizen, zo kan ik niet wachten om ze te zien! Die stoere met sneeuw bedekte rotspunten in de verte. De punten die zeggen je bent bijna in Oostenrijk. Het land van herinneringen, herinneringen die ik pas met m’n pa en ma nog opgehaald heb, volle auto’s met eten, bagage, kinderen, hond, en weet ik al niet meer. Op wintersport toen ik nog maar 12 jaar was, lederen skischoenen spijkerbroeken en sneeuwkettingen van een oude legertruck (als je het mij vraagt). Die kettingen waren onmogelijk ze moesten elke 100 mtr aangetrokken worden en aan mijn broer was de eer om dat te doen.

We hadden ook wel eens geen sneeuw! Dan ging het hele gezin van de boerderij waar wij waren in gebed of het aub kon gaan sneeuwen .

Onze eerste skilessen, de auto die zo de parkeerplaats afgleed, vrienden van mijn ouders met gerse skipakken die vervolgens van ‘navel tot bilspleet’ uitscheurde.

Allemaal mooie herinneringen.

We zijn inmiddels tot even voorbij Stuttgart gevorderd, als altijd duurt het langer al dat je hoopt. We hebben niet ver hiervandaan een gasthoofdredacteur geboekt in het plaatsje Wiesensteig. Het ziet er op de foto allemaal mooi uit dus hopen dat het ook zo mooi is.

Mijn zus heeft via de app ons een kleine opdracht gegeven, en dat is dat wij de ; Big five / grosse funf op de foto moeten zetten.

1 een overbloezende schnitzel

2 Kaisersschmarn

3 Goulashsoep

4 Glüwein

5 Obstlers

Je snapt deze uitdaging gaan wij aan, en heel misschien lukt nr 1 vandaag al!

De avond is al aan t vallen en we zijn op t randje van zie ik de bergen nog of niet? .

Eerst maar het Gasthof vinden    

Dat is gelukt, we slapen in gasthof am Seltertor uiteindelijk was het bijna 6 uur eer we aan een grosse Bier zaten. Een mooi gasthof, jammer dat het zo rustig was, we waren de enige in een hele mooie eetzaal/stube . Het feit dat wij eerst even lekker wilde zitten en een biertje drinken was bij de serveersters niet helemaal doorgedrongen. Elke 5 min kwamen ze met een piep stem vragen of we al wilde eten. Nein danke was verstehen sie nicht an später du kleine truethahn hahahaha.

Uiteindelijk hebben wij haar uit haar lijden verlost met een nekschot hahahha nee we hebben eten besteld.

Het was allemaal erg smaakvol, Annie had iets met lever, Fred met käze spätzel Marcelino had putenmedalions. Ikzelf had grootmoeders gebraad.

Als afsluiter een koffie mit schnaps dat was ook al raar, ze brengen dan eerst de schnaps en dan de koffie. Maar ook dit was weer heerlijk.

Voordat we naar onze kamer gingen hadden we het idee even een ommetje te maken. Jas aan schoenen vast en gaan......... tot ik om de hoek kwam en mijn darmen zo’n herrie gingen maken dat de slapende vogeltjes een tak verderop gingen zitten.

Eh jongens gaan jullie maar ik moet echt terug.......

Met samengeknepen billen liep ik de weg terug en in het zicht van het hotel had ik toch een ongelukje.......

Doorlopen As dacht ik, naar binnen grussen en naar beneden, hopen dat die man geen verhaal gaat beginnen want dan heb ik stront aan m’n textiel.

Pfffff ik bespaar jullie de details maar wat een opluchting, inmiddels gedoucht , schoon en een iets rustigere buik zit in bed. M’n verhaal afmaken en dan lekker slapen. Want morgen bij daglicht ga ik ze zien!

Het is hier nu al prachtig alles bedekt met een laag sneeuw, de maan die helder schijnt en de geur van houtvuur.

Ik zeg truste en tot morgen, deel 2 van de reis naar Nauders